4. Kawa moja miłość wspaniała

Na początek gorące pozdrowienia dla wszystkich nocnych imprezowiczów bawiących się pod moim oknem! Mogliście jeszcze głośniej tę muzykę puścić, w moim pokoju nie było jej w ogóle słychać.
W OGÓLE.
Plan był taki, że wstaję o 8:00, robię porządek z zeszytami, książkami, zamawiam wszystkie pozostałe rzeczy, prasuję, układam... no generalnie sprzątam. Niestety moja noc była dość głośna i co najważniejsze- nieprzespana, więc moja koncepcja na wczesną pobudkę okazała się kompletnie nie do zaakceptowania.
I tak jakoś wyszło, że wstałam po... 11 (?). Na szczęście z pomocą przyszła kawa i zostałam przywrócona do życia.

 Udało mi się posprzątać całą szafę (poukładać, poprasować i posegregować ubrania), zamówić plecak i piórnik (tak, wiem - jestem szybka jak woda w kiblu) i podpisać zeszyty. Mam jeszcze pierdyliard innych rzeczy do zrobienia, ale zapewne kiedy się za nie zabiorę będzie już kolejna epoka lodowcowa. Robienie wszystkiego na ostatnią chwilę to mój talent  

3. O tym co się skończyło i o tym co się zacznie.

Ostatnie chwile wakacji miałam czerpać garściami. A przynajmniej taki był plan. 

Skończyło się na tym, że wstawałam popołudniu ( najczęściej na obiad), chodziłam w dresie 24/h, oglądałam seriale i oczywiście internetowałam. Dzięki wyrzutom sumienia wyskoczyłam kilka razy do miasta i pochodziłam po lesie (o czym wspominałam w poprzednim poście.)

Nie byłoby w tym nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że jestem zmęczona jakbym przebiegła maraton, a za trzy dni szkoła. 

Życzmy sobie, aby rok szkolny minął tak szybko jak te wakacje. I może jeszcze świadectwa z paskiem. Świadectwo z paskiem zawsze jest okej.

Aktualnie jem ciasto czekoladowe, spijam kakałko, słucham Przeżyj to sam i jest fajnie. 

Wakacje, będę tęsknić.

2. Far away.

Żyję, z trudem, ale jednak.

Ponad trzygodzinne grzybobranie w przerażającym lesie, pełnym pająków i komarów, z dala od cywilizacji i wi-fi (!) dość dobitnie uświadomiło mi jak bardzo się zmieniłam. Otóż, jako kilkuletnie dziecię uwielbiałam leśne wyprawy i zazwyczaj wybierałam się na nie z tak wielkim bananem na twarzy, jakby co najmniej włożyli mi w usta wieszak. Dziś z tego miejsca stwierdzam, że wolę kocyk, kawę i laptopa. Zdecydowanie. 

Jutro czeka mnie równie ciekawa przygoda, także w lesie, więc życzcie mi powodzenia. I żeby nogi nie bolały tak jak dzisiaj! :)

Jedyne co lubię w takich wędrówkach, to świadomość bycia daleko od wszystkich i wszystkiego.

1. Czy istnieje jakaś zasada, że wtorki zawsze muszą być do bani?

Spokojnie, nic mi nie jest.  Wczorajsze przypuszczenia, że wpadnę pod ciężarówkę albo skręcę sobie kark spadając z krawężnika, były w stu procentach niesłuszne. Aczkolwiek stało się coś gorszego. Stało się coś, co nigdy miało się nie stać.
Poszłam do fryzjera.

Więc już o 13:00 grzałam krzesło we fryzjerskiej poczekalni, delektując się jakże cudownymi zapachami kosmetyków do włosów, które powoli zaczynały mi wygryzać nos. No cóż, zawsze mogłam zostać wciśnięta pomiędzy wiercącego się dzieciaka z ADHD, plującego na boki snickresem, a jego matką, próbującą go uspokoić. Także ten... nie było wcale tak źle.

Kiedy w końcu cała zapłakana (  oczywiście wewnętrznie- nie róbmy ze mnie takiej beksy i histeryczki ;)) usiadłam na fotel zdałam sobie sprawę, że wcale nie chcę ścinać włosów. Jednak było już na to za późno, bo kiedy doszłam do tego wniosku, fryzjerka wykonała pierwsze ciachnięcie.

.                                                              
                         
Całe strzyżenie przebiegło mniej więcej tak, że fryzjerka przez pierwsze piętnaście minut próbowała rozczesać mi włosy, a ja usiłowałam nie poznać po sobie, że mnie to boli. Natomiast samo ciachanie przebiegło szybko i w mgnieniu oka została z kikutem włosów, które ledwo upinam w kitkę.
Z salonu fryzjerskiego wyszłam bez szwanku- nie wydłubano mi oka nożyczkami ani nie ucięto ucha.  Po przyjściu do domu wyrównałam nieco włosy według własnej wizji i... nawet mi się podoba.
Sami oceńcie.

____________________

Przepraszam za tę kompromitację wyżej. Post miał wyglądać zupełnie inaczej, ale jestem ledwo żywa i trochę nie kontaktuję.
PS: Bardzo dziękuję za wczorajsze komentarze. Gdyby nie one, to chyba dzisiaj nie dałabym rady niczego tutaj wykrzesać ;)
PS2: Przypominam o tym, że nie można wklejać linków w komentarze. Istnieje od tego podstrona SPAM!
PS3: Żeby być na bieżąco zapraszam na twittera :) (link z boku)

Powitanie!

Cześć i czołem, kluski z rosołem!

Po długich męczarniach i katuszach, modlitwach o litość, grzebaniu we wszystkich możliwych bloggerowych kodach i ustawieniach, w końcu zdecydowałam, że blog nadaje się do pokazania ludziom. Strona powstawała kilka dni, a planowana była od początku wakacji. Tak właściwie to wystartować miała już jakoś w lipcu, ale chyba każdy wie jak to jest podczas wakacji z zapałem do pracy- nie ma go.

Więc kiedy na mojej liście rzeczy "do zrobienia przed szkołą" zostało już tylko "założyć bloga" i "iść do fryzjera", bez zastanowienia wybrałam to pierwsze. 

I tak właśnie powstała Złośnica. 

Założyłam bloga, ponieważ od zawsze marzyło mi się miejsce, w którym będę mogła pisać, czyli spełniać się w swojej największej pasji. Kocham to robić, mimo że talentu nie mam za grosz i przyszłości w tym także nie widzę, a o swoim nazwisku w Empiku to nawet nie marzę. 

W każdym razie jest to miejsce, w którym będę opowiadać o swoim życiu  (tudzież przeżyciach), wstawiać zdjęcia (fotografia to też moje hobby) i ogólnie pisać, pisać i jeszcze raz pisać. Niezanudzenie was będzie moim celem ;)

Posty postaram się wstawiać często (bez przerw kilkumiesięcznych, czy tam rocznych) jednak nie zawsze będę mogły pojawiać się codziennie. Oprócz chodzenia do szkoły i nauki, mam też wiele innych ważnych zajęć np. treningi i zatruwanie życia mojej młodszej siostry.
Następną notkę postaram się wyskrobać już jutro, jeśli oczywiście nie wpadnę na pomysł przypadkowego wpadnięcia pod ciężarówkę ani nie spadnę z krawężnika, skręcając sobie przy tym kark. (taki żart :D)

Pa!

PS: Proszę nie wklejać linków w komentarze! Jest od tego specjalna zakładka "SPAM". 

Dziękuję.